Sposób współpracy z AI
Stworzenie twardych zasad w początkowym prompcie nowego czata opłaca się w trójnasób. Po pierwsze zmuszam AI do zajęcia się konkretnym tematem i niczym więcej. Po drugie zmniejszam sobie ilość pracy przy testowaniu bo sprawdzam jedynie wprowadzone zmiany a nie całą aplikację. Po trzecie praca rusza niemal natychmiast bez długich negocjacji z AI co ma robić. I powtórzę jeszcze raz - warto zaczynać w nowym czacie tak często jak to jest tylko możliwe - ilość wpadek AI zmniejsza się radykalnie. I sprawdzać, sprawdzać sprawdzać. A jak coś nie działa NIE POPRAWIAĆ (czyli nie zmuszać AI do szukania i naprawiania błędu!). W takim przypadku najlepiej założyć nowy czat wgrać ostatnio działającą wersję i spróbować jeszcze raz rozbudowując tylko opis w prompcie dla uniknięcia "nieporozumień". Może to dziwna droga bo w ludzkiej logice naprawianie zajmuje zdecydowanie miej czasu niż pisanie czegoś od nowa - ale tu gdy kod generuje się kilkanaście sekund to jedyny sensowny algorytm.
Druga sprawa to rozbudowa aplikacji o kolejne funkcje. Według N++ mój kod ma obecnie ok.2500 linii ale ponad 160 kB kodu. Stary program w finalnej wersji miał ok 4000 linii i 130 kB. To dużo jak na limity GEMINI by po każdej zmianie generować pełen kod aplikacji. Zmuszony więc jestem żądać generowania jedynie zmienianych fragmentów, które następnie wklejam ręcznie a wynikowy kod daję do sprawdzenia. Po wielu pomyłkach doszedłem, iż najlepiej gdy AI generuje nie zmieniany/dodawany kod ale całą funkcję lub blok który hurtowo podmieniam. Ilość pomyłek w rozbudowie kodu spadła mi praktycznie do zera. Ale ta nauka kosztowała mnie sporo nerwów.
Zemsta jednego przecinak
AI generował mi nowe definicje widżetów do wstawienia w w tablicy widgetsData. I za każdym razem gdy wstawiałem dodatkowy fragment tej tablicy cały, skomplikowany, wyrafinowany silnik renderowania wywalał mi się na twarz i pokazał czarny ekran śmierci. Po długich poszukiwaniach na innym czacie został wykryty ... brak jednego przecinka w 50-linijkowej tablicy. Syntax Error, kurtyna.
Ale świat (i AI) idzie do przodu. Od niedawna pojawił się nowy model GEMINI 4 nazwany ARGON - silnik do zadań specjalnych ale jeszcze w akceptowalnej cenie abonamentu. I to on po raz pierwszy przy rozbudowie tablicy widżetów sam z siebie napisał wprost: „dopisz przecinek na końcu linii z widżetem j10, a pod nią wklej resztę”. Mała rzecz, a cieszy. Co prawda przy samym wklejaniu i tak zdarzyło mi się zdublować linię z tym nieszczęsnym j10, przez co na karcie Jacuzzi wyrósłby dodatkowy przycisk, ale od czego jest mój żelazny rytuał? Po każdym wklejeniu odsyłam plik z krótkim „sprawdź moje zmiany”. Błąd wyłapany w sekundę, zanim plik w ogóle dotknął tabletu.
Sukces na miarę wielkiego programisty
Pojawiło się wyzwanie. Mamy na karcie "SIEC" oraz "JACUZZI" piękne, błyszczące wirtualne przyciski: TARAS, CHOINKA, GWIAZDA, SOPLE. Ręczne klikanie każdego z nich jest super, ale jeszcze większym super jest włączenie ich wszystkich jednym przyciskiem ALL albo harmonogramem "ALL ZEGAR". Zależało mi na eleganckiej sekwencji – jedno "cyknięcie" przycisku co sekundę by nie zapychać radiowej transmisji. I dziś o ty ale nie tylko.I tu AI pogubił się totalnie - trzy rozwiązania i po trzykroć klapa. Ilość proponowanych zmian osłabiała już na wejściu. A końcowy efekt - do kosza. Wszystko pewnie za sprawą ścisłego przywiązania AI do struktury Data-Driven UI narzuconego w pierwszym prompcie..
I tu swój geniusz objawiła ludzka inteligencja (HI) Zamiast plątać kod wizualny z logiką, pomysł: Wirtualny moduł ESP "X".
Przyciski wyzwalające makro kierują swoje komendy (np. ON) do nieistniejącego modułu X na wirtualny pin (np. S1 lub S2). Mój pancerny router danych w parseIncomingMessage przechwytuje ten strzał, odcina go od prawdziwych WebSocketów i odpala zamkniętą w sobie funkcję runMacroSequence. W efekcie po naciśnięciu jednego przycisku, system z gracją komputera z lat 90. włącza poszczególne urządzenia co 1000 milisekund, pięknie aktualizując stan UI. Poezja!
Na rozkładzie do zaprojektowania zostały cztery karty: L (Licznik), C (CO-Salon), K (Kotłownia) oraz na deser najbardziej upakowana T (Taras). Wszystkie szyte na miarę pod leciwego Huawei MediaPad T5 w trybie pełnoekranowym. Zero pasków przewijania, zero zbędnych pikseli.
Najpierw przymiarka na sucho, AI generuje statyczny widok kart który "przymierzam" na tablecie. Po pierwszej poprawce wymiarów kolejne karty AI dopasowuje już samodzielnie do pikseli ekranu. Potem generacja kodu, wstawianie w N++ i wysłanie do AI o sprawdzenie zmian. Niby nic wielkiego a wyszła z tego taśma produkcyjna: C, K i wielki finał na Tarasie. Karty C (CO-Salon) i K (Kotłownia) mają identyczny układ – termostat po lewej, obok kolumna czterech wyświetlaczy i kolumna czterech przycisków. Dwa szablony <template>, szesnaście nowych wpisów w widgetsData, podmiana selectCard() i renderWidgets(), szybka weryfikacja – czysto za pierwszym strzałem.
Na koniec została karta T (Taras) – prawdziwy test upakowania interfejsu. Cztery kolumny, siedemnaście widżetów: pięć szerokich wyświetlaczy równanych do prawej, cztery klasyczne kafelki pośrodku i dwie kolumny po cztery przyciski. Nawet CSS-a nie trzeba było dopisywać, bo pierwsza kolumna po prostu pożyczyła sobie klasę wyrównującą z karty Licznika. Weryfikacja pliku przez AI – zero błędów, zero zgubionych przecinków. Cała siódemka kart (P, J, S, L, C, K, T) stoi w komplecie.
Na koniec zostało tylko dorobić nagrywanie całej konfiguracji do pliku (jak pięknie wygląda program od strony konfiguracji w formacie JSON np. karty POMPA)
"cardsData": [
{
"id": 0,
"letter": "P",
"name": "POMPA",
"visible": true,
"ip": "192.168.2.183",
"port": "8000",
"hasChart": true,
"chartConfig": {
"L1": {
"enabled": true,
"name": "TEMP",
"esp": "P",
"pin": "V21",
"suffix": "°C"
},i wstawić bajeranckie animowane logo przy uruchamianiu E-SynaPsa.
I to w zasadzie koniec roboty pierwszej roboczej wersji E-SynaPsa 2.0. Teraz pozostaje tylko mozolnie wprowadzić dane wszystkich widżetów - i zastąpić starą wersję E-SynaPsy nową.
Ale to nie koniec przygody z AI w roli pomocnika (nie)młodego programisty - ale o tym opowie już niebawem mój ulubiony ciąg dalszy...



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz